ربيع بن أحمد الأخويني البخاري

506

هداية المتعلمين في الطب ( فارسى )

جكر بوذ و نشان وى آن بوذ كمنى اندكى بوذ ، يا از ضعيفى نرّه و خايكان بوذ « 1 » ، و من اين هر جهار يكان‌يكان باز كويم . و نشان آنك از ضعيفى نرّه بوذ آن بوذ كى نرّه بژمرده « 2 » بوذ و باريك شوذ « 2 » و بباى نخيزد ، و اما آنك خايكان ضعيف بوند « 3 » آن بوذ كى منى نبوذ و اكر بوذ تنك بوذ يا فسرده بوذ يا سوزان بوذ ، و بوذ كى مردم از ديرباز جماع نكرده بوذ و ضعيف كردذ از جماع ناكردن اندر ان كار . اكنون اكر قضيب بباى نخيزذ و سبب وى ضعيفى مغز بوذ ، علاج وى « 4 » از نخست باك كردن بلغم بوذ « 4 » بقى و اسهال و غرغره و باز ترياق بزرك به كار دارذ « 5 » يا « 5 » معجون مثروديطوس ، و معده را قوى كند بداروهائى كه ورا شايذ و قوى كندش جن طريفل بزرك ، نسخت « 6 » [ طريفل بزرك ] « 7 » : هليله سياه و بليله و آمله از هر يكى شش درم سنك بلبل و داربلبل از هر يكى سه درم سنك بسباسه و « 8 » بوزيدان و زنجبيل « 8 » و جترهء هندى و شقاقل از هر يكى يك درم سنك توذرى سرخ و « 9 » سبيد و لسان العصافير و حب القلقل ، و اكر نيابذ بدل وى فندق هندوى و كنجد سبيد و شكّر طبرزذ از هر يكى دو درم سنك بهمن سرخ و سبيد از هر يكى يك درم سنك ، بكوبذ اين داروها « 10 » و بروغن كاو بمالذ و « 11 » با انكبين باك و « 11 » به وزن داروها دوبار جمع كند « 12 » ، شربتى جند كوزى بناشتا و از بس وى « 13 » كوشت‌آبه خورذ . [ صفت ] « 7 » داروى ديكر : داربلبل

--> ( 1 ) - ب ه : كى جنان آمده باشد بافرينش ( 2 - 2 ) - ف : و باريك بوذ ( 3 ) - ف : ضعيف بوذ ( 4 - 4 ) - ف : پاك كردن مغز بوذ از بلغم ( 5 - 5 ) - ف : با ( 6 ) - ف : « نسخت » ندارد ( 7 ) - از « م » افزوده شد . در اصل خوانده نمىشود ( 8 - 8 ) - ف : زنجبيل و بوزيدان ( 9 ) - ف : افزوده . توذرى ( 10 ) - ف : افزوده . را ( 11 - 11 ) - ف : بانكبين باك ( 12 ) - ف : جمع كنى ( 13 ) - ف : « وى » ندارد